سلب العمامة والرِّداء . « 1 » الصّدوق ، الأمالي ، / 163 / عنه : المجلسي ، البحار ، 44 / 321 - 322 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 171 ؛ البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 4 / 356 ، 363 ؛ القزويني ، تظلّم الزّهراء ، / 214 ؛ مثله الفتّال ، روضة الواعظين ، / 162 - 163 ؛ الجزائري ، الأنوار النّعمانيّة ، 3 / 244 - 245 قال : وأقبل بعد ذلك فرس الحسين وكان قبل ذلك غار من بين أيديهم أن لا يؤخذ ، فوضع رأسه في دم الحسين رضي الله عنه ، وأقبل يركض إلى خيمة النِّساء وهو يصهل . قال : فلمّا نظر أخوات الحسين « 2 » وبناته وأهل بيته رضوان اللَّه عليهم « 2 » إلى الفرس وليس عليه « 3 » أحد ، رفعوا أصواتهم بالصّراخ والعويل . ابن أعثم ، الفتوح ، 5 / 220

--> ( 1 ) - حسين به‌راست وچپ نگريست وكسى را نديد . سر به آسمان برداشت وفرمود : « خدايا ! مىبينى با پيغمبرزاده‌ات چه مىكنند ؟ » بنو كلاب راه فرات را بر أو بستند وتيرى به گلوگاهش رسيد واز اسبش به زمين افتاد وتير را برآورد وبه دور انداخت وكف زير خون گرفت وچون پر شد ، سر ورويش را با آن آلوده كرد وگفت : « من خدا را ستم‌ديده وخون‌آلود برخورم . » به گونهء چپ روى خاك افتاد ودشمن خدا سنان أيادي وشمر بن ذي الجوشن عامري با جمعى از شاميان آمدند وبالاى سر أو ايستادند وبه يكديگر گفتند : « چه انتظارى داريد ؟ اين مرد را راحت كنيد . » سنان بن انس أيادي فرود آمد وريش حسين را گرفت وبا شمشير به گلويش مىزد ومىگفت : « به خدا من سر تو را جدا مىكنم ومىدانم كه تو زادهء رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم وبهترين مردمى از جهت پدر ومادر . » أسب حسين آمد وبال وكأكل خود را به خون أو آغشته [ كرد ] ومىدويد وشيهه مىكشيد . چون دختران حسين شيههء أو را شنيدند ، بيرون دويدند وأسب بىصاحب ديدند ودانستند كه حسين عليه السلام كشته شده [ است ] . امّ كلثوم ، دختر حسين دست بر سر نهاد وشيون سر داد ومىگفت : « وا محمداه ! اين حسين است كه در بيابان است وعمامه وردايش به غارت رفته [ است ] . » كمره‌اى ، ترجمهء امالى ، / 163 ( 2 ) ( 2 ) في د : وبناته إليه رضي اللَّه عنهم أجمعين . ( 3 ) - في الأصل وبر : على ، وفي د : عليها .